Меню

К юбилею ГГАУ

Іосіф Іванавіч Вярстак на фоне аднаго з ангараў, якія былі пабудаваны для тэхнікі пад яго кіраўніцтвам

Нарадзіўся на Зельвеншчыне ў вёсцы Крываконная, дзе і адвучыўся ў пачатковай школе. Наступнай была сямігодка ў вёсцы Коннай за 3 км ад хаты, а сярэднюю адукацыю атрымаў у Крэмяніцы ўжо за 8 км ад сваёй вёскі. Пасля дзесяцігодкі паступіў у Жыровіцкі тэхнікум, са студэнтамі якога быў на ўборцы ўраджаю ў Казахстане ў 1957 годзе. Калі закончыў вучобу ў тэхнікуме, то працаваў у МТС, затым РДС, у савецкіх і партыйных органах.

 Уладзімір Паўлавіч Верхась Бываюць жа выкладчыкі, пра якіх памятаюць усе выпускнікі. І Ўладзімір Паўлавіч не выключэнне. Ён быў першым доктарам навук на агранамічным факультэце ГСГІ. Чытаў вялікі па тых часах прадмет “Гісторыю КПСС”. Заўсёды здзіўляла яго веданне жывой гісторыі партыі, якая была па іншаму пераасэнсавана толькі ў 90-х гадах ХХ стагоддзя. Я слухаў лекцыі, у якіх матэрыял быў раскладзены па палічках, рабіў канспекты прац Уладзіміра Леніна і ўрэшце без праблем здаў экзамен на вышэйшы па тых часах бал. Яшчэ пакуль дастаткова не асэнсаваны ўклад Уладзіміра Паўлавіча ў стварэнне гісторыі аграрнага ўніверсітэта.

Алена Браніславаўна Карпач са сваімі дакументамі аб падвышэнні кваліфікацыі (01.02.2011)

Падчас маёй вучобы ў ГСГІ  Алена Браніславаўна Карпач выкладала батаніку, і таму мы з ёй знаёмы ўжо больш, чым 35 гадоў. Але даведацца падрабязней аб яе студэнцкай і працоўнай біяграфіі змог з нядаўняй нашай размовы. 9 класаў  Алена закончыла ў мястэчку Наваельня Дзятлаўскага раёну, пасля чаго паехала да сваякоў ў Хабараўск і там атрымала дыплом аб сярэдняй адукацыі. Але было вялікае жаданне вярнуцца на радзіму і яна яго здзейсніла. Да паступлення працавала ў райбыткамбінаце касірам. Зарабіла грошай, прыстойна апранулася і падалася на 2-х месячныя падрыхтоўчыя курсы пры ГСГІ.

Пётр Іванавіч Мазоль падчас інтэрв’ю

Пётр Іванавіч быў вельмі сур’ёзным і патрабавальным выкладчыкам, з чаго ўсе студэнты проста абавязаны былі ведаць асновы навуковых даследаванняў. Яго баяліся студэнты, але ў мяне са здачай гэтага прадмета не было праблем і ў студэнцкія часы, ды і ў апошнія гады мы праводзілі сумесныя навуковыя даследаванні разам. Магчыма, і дзякуючы яму, нашы дзялянкі на вопытным полі заўсёды выглядалі файна. Па маёй просьбе Пётр Іванавіч прыйшоў на ФВМ, падзяліўся сваімі ўспамінамі ды фотаздымкамі.

Фотаздымак Іны Фёдараўны Лявонавай, які зроблены пад час інтэрв’ю

Дзіўна, але колькі не запрашаў Іну Фёдараўну падзяліцца сваімі ўспамінамі, яна не надта адгукалася на маю прапанову. І раптам, тэлефонны званок і яна гаворыць, што калі можна, то зойдзе. Прыехала ў Гродна з Парэчча раней, каб спаткаць з Масквы сяброўку Клаўдзію Аляксееўну Строганаву. Тая не прыехала, бо на юбілейныя ўрачыстасці яшчэ ранавата. Гэта можа здарыцца заўтра, ці нават паслязаўтра, але затое зараз я ўжо ведаю ў якім вагоне яна будзе ехаць. У 14 гадзін ў Іны Фёдараўны заняткі.

Мартинчик Валентина Васильевна

Кроме моих родителей Мартинчик Николая Васильевича и Светланы Кузьминичны в сельскохозяйственном институте, а ныне аграрном университете училась и работала моя тетя Валентина Васильевна Мартинчик. Я попросила ее тоже вспомнить и рассказать об учебе и работе в нашем Альма-матаре. Родилась 12 февраля 1927 года в крестьянской семье в деревне Кубельники Берестовицкого района. С малых лет вместе со старшей сестрой помогала родителям по хозяйству и смотреть за младшими братьями и сёстрами.

Родилась я c. Звягино Пушкинского района Московской области. Родители работали в Москве, отец бухгалтером, а мама секретарь-машинисткой. В 1937 году в России начались массовые репрессии, каждый день на работе моих родителей кого-то арестовывали. Поэтому в 1938 году, опасаясь за судьбу своей семьи, родители уезжают на Камчатку, забрав с собой меня и брата. В конце 1944 года, когда уже был ясен исход Великой отечественной войны, родители возвращаются в Москву. Самое яркое впечатление моего детства - день Победы, который я встречала в толпе москвичей на Пушкинской площади. Люди плакали, смеялись. Но жизнь в Москве после войны была голодной и тяжелой, и мы снова уехали на Камчатку. Вернулись в Москву в 1951 году. В это время там находились в отпуске двоюродная сестра с мужем, участники войны, которые жили в Белоруссии в г.Гродно. Они рассказали о том, какая это красивая страна и маленький, тихий, спокойный город. Вот так я и попала в Белоруссию.

Иван Семенович Моть

Давно меня просил написать об отце Николай  Таранда, но я все не решалась, ведь его уже год  как нет, а помещенные на сайт материалы о сотрудниках университета написаны ими или даны в интервью. А у меня стались только мои воспоминания, моих родных, друзей и его коллег. Но Николай Иванович настойчиво требовал материал, он и сам прекрасно знает Ивана Семеновича с 1976 года и уверен, что его жизнь иллюстрирует пример преданности профессии, работе, семье, людям.

Мартинчик Николай Васильевич

После окончания десятилетки в выборе будущей профессии проблем не возникло. Родившись в деревне, в крестьянской семье Берестовицкого района, с детских лет познал труд крестьянина. Весть об открытии сельскохозяйственного института в Гродно в 1951 году быстро облетела все сельские и городские школы. В 1952 году подал заявление в институт и, выдержав конкурс, был зачислен на первый курс агрономического факультета второго набора. Деканом факультета в то время был Кулмаков Вадим Андреевич.

Віктар Аляксеевіч Белбухаў падчас нашай сустрэчы 26.01.2011

Дзяцінства Віктара Аляксеевіча Белбухава звязана з роднай вёскай Пыцькаўка Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці, дзе ён закончыў 4 класы пачатковай школы, 5-7 класы вучыўся ў Сталінскай школе ў суседняй вёсцы Папоўка, а пасля 10 клас заканчваў ужо ў вёсцы Дудзічы Чачэрскага раёну, якая знаходзілася за 9 км ад хаты. Тры зімовыя месяцы даводзілася жыць на вясковай кватэры, а астатнія на веласіпедах ездзілі дахаты. Паспрабаваў раз пераехаць па свежым лёдзе, праваліўся, да хаты дабраўся ў ледзяных штанах. Захварэў, трапіў у бальніцу з дыягназам рэўматызм. Бальніца халодная, з выбітымі шыбамі, лекаў ніякіх, але доктар, які пасля вайны так і хадзіў у вайсковай форме вылечыў хлопца.

English Español Türkmen dili 格罗德诺国立农业大学
  • Республика Беларусь
    230008 г. Гродно ул.Терешковой, 28
  • Тел./Факс: +375 (152) 72 13 65
  • ggau@ggau.by